Laatbloeier.

 

Acht maanden niet op de fiets gezeten. Een periode die ongeveer net zo lang is als de periode dat ik wél vier keer in de week aan het trainen was. Hoe kan het zo gebeuren? Er is een logische verklaring voor. Het leven had weer eens andere plannen voor me en besloot dat de tijd rijp was voor andere dingen. Er werd mij iets aangereikt en ik besloot er vol voor te gaan.. de liefde.

Een stilleven, van acht maanden..
Een stilleven, van acht maanden..

Acht maanden geleden liep ik tegen een blessure op en was ik flink de motivatie kwijt. Niet alleen werd het trainen een ongemakkelijke bezigheid, ook op mijn werk hield ik er last van. Bovendien reed ik tijdens twee tijdritwedstrijden geen deuk in een pakje boter. Ik was er eigenlijk gewoon een beetje klaar mee. De interviews die ik deed voor Joyride vond ik nog steeds fantastisch om te doen maar het trainen zelf maakte me niet meer gelukkig. Nu, acht maanden later en met ruimte om te reflecteren, denk ik dat het komt omdat ik de competitiedrang mis. Ik fiets gewoon omdat ik het superfijn vind om hard te fietsen. Daar zou Joyride over moeten gaan, ieders geluk in het fietsen en alle verhalen die ik daarover zou kunnen schrijven en delen. Gisteren zat ik voor het eerst weer op de fiets voor een trainingsrondje en het was fantastisch.

 

Ik kan nergens treurig over zijn. De laatste acht maanden horen bij de meest waardevolle van mijn leven. Die ervaringen pakt niemand me meer af. Ik heb altijd geprobeerd zo eerlijk mogelijk te schrijven over mezelf en over mijn vorderingen, dus laat ik nu ook maar eerlijk met je zijn.

 

Ik ben altijd een enorme fan van vrouwen geweest, maar was altijd een kneus in relaties. Het woord ‘bindingsangst’ plakte aan me vast. Als een kleine bijsluiter, zo’n papieren kaartje met een touwtje aan mijn grote teen. Zo stelde ik het me altijd voor. Hoe ideaal zou dat zijn! Dat je geboren wordt met een kaartje aan je grote teen waar alles op staat. Welke beroepen je goed af zullen gaan, wat je grote talenten zijn en dat je geen ui of tomaat op je pizza blieft.

Ik had bindingsangst, dacht ik, maar ik had op de bijsluiter de kleine lettertjes niet gelezen. Had ik die maar eerder gelezen. Nu ik er over nadenk.. nee. Het is goed zoals het gegaan is. Ik ben nu 35 en snap mezelf veel beter dan tien jaar geleden. Op mijn bijsluiter staat ondermeer het volgende;

Niet gelogen, vier op een rij!
Niet gelogen, vier op een rij!

‘Beste Rob/Paul/Ger/Cor, (ik ben er eentje van een vierling, dus kregen we alle vier hetzelfde kaartje met een bijzonder vage bijsluiter waarbij ik maar moest raden welke teksten voor mij bedoeld waren) je angsten zijn niet reeel maar weerhouden jou er wel van je geluk te vinden. Dat geluk zit in jezelf, maar wanneer je er dapper genoeg voor bent iemand werkelijk binnen te laten, maak je een groei mee die je nooit zo snel in je eentje had kunnen bewerkstelligen.’ Eindelijk was ik dapper genoeg om dat te doen. Ik ben altijd al een laatbloeier geweest.

 

De eerste keer dat ik haar zag weet ik me nog te herinneren als de dag van gisteren. Het was als een herkenning. De eerste zoen ook, en de eerlijkheid en openheid van onze aanrakingen, gesprekken en openbaringen en de verlossing die daarop volgde. Het woord ‘relatie’ is een abstract woord, eentje die voor mij op gelijke hoogte stond met bindingsangst en die me bovendien allebei kippenvel bezorgde. Met haar gaat alles nu zo makkelijk. Zonder haar was mijn leven natuurlijk ook gewoon doorgegaan, maar met haar heb ik nu de vrijheid in mijn hoofd zoals ik die nog nooit ervaren heb. Iedere dag met haar is een geschenk, vandaar ook dat die fiets me even niet kon verrotten. Met de juiste persoon aan je zijde is elk obstakel te overkomen.

Ik had er pagina’s vol over geschreven, over de liefde die ik nu voel, de ervaringen met haar en hoe het me verrijkt heeft. Iedere keer eindigde ik met de deleteknop. Er zijn teveel ervaringen die voor mij te waardevol zijn om te delen met Jan en Alleman, en dus blijven ze tussen haar en mij.

 

Maar één mooie ervaring wil ik toch graag met je delen. Het was de trouwdag van mijn broer. Hij trouwde een Turkse vrouw en we waren met de familie naar Istanbul afgereisd. Na het avondeten dronken we Turkse koffie. Traditioneel draai je naderhand je lege kopje om. Vervolgens word uit de koffiedrap aan de binnenkant van je kopje je toekomst gelezen. Die van mij was zo bijzonder dat ik er een foto van maakte. Volgens de Turkse waren het de contouren van een dame met vleugels. Zij zou me verlossen.. niets bleek minder waar.

 

 

Weliswaar met photoshop een paar kleurtjes aan toegevoegd, maar verder onveranderd.
Weliswaar met photoshop een paar kleurtjes aan toegevoegd, maar verder onveranderd.

 

Wat ik je eigenlijk probeer te zeggen is dat loslaten voor mij de sleutel tot geluk is geweest. Vertrouw erin dat alles en niets een rede heeft, heb geduld en wees dapper!

Geef een reactie