Hoi.

Het was storm gisteren, en vannacht. Die storm raasde al een tijdje in mijn hoofd, maar ook om mij heen leek de wind op te steken. Froome rende een berg op en vannacht hoorde ik over de aanslag in Nice. Het is niet alleen in mijn hoofd onrustig.

‘Omhels onbehagen’, ofwel ‘embrace discomfort’. Het is een term die ook gisteren voorbij kwam. Het lijkt of ik die twee woorden de afgelopen vier weken gebruikte als richtlijn. Maar toch ook weer juist niet…

Ik vind deze tekst nu al even onsamenhangend als de gedachten in mijn hoofd maar ik laat het lekker staan.

imageIk schreef haast niets voor Joyride en had tot een dag geleden nog geen touretappe gezien. Het fietsen kon me even totaal niet boeien de afgelopen maand. Het begon met een pijntje in mijn linkervoet, daarna het gebrek aan motivatie. Na een half jaar trainen als een malle, leek alles alleen nog maar om het fietsen te gaan. Instagram toonde me elke dag supergemotiveerde sporters met persoonlijke doelen. Mijn nieuwe facebook vrienden op Joyride brachten mij ieder weekend op de hoogte van hun prestaties in het peleton. Ik droomde nog net niet over wielrennen.

Op een paar rustige fietsritjes na gebeurde er helemaal niets meer op het gebied van trainen. Ik rookte zelfs weer sigaretten af en toe. Gek genoeg is deze periode mij best goed bevallen.
Het is precies als door bomen het bos niet meer zien. Pas van een afstand zag ik waar ik mee bezig was. Het voelde als een lichte shockervaring. Ik ben er laatst voor gaan zitten en las alle berichten terug die ik de laatste zes maanden plaatste op mijn website en voelde me trots. Heb ik dit gedaan? Ken je dat? Dat je soms bepaalde dingen over jezelf hoort en dat je je haast niet voor kunt stellen dat je dat toen gedaan hebt? Het voelde onwerkelijk.
Het was een beetje hetzelfde als toen ik Chris Froome gisteren de Ventoux op zag rennen. Mijn ogen hadden tijd nodig om te wennen aan een Froome zonder fiets. Een nieuw perspectief diende zich aan. Zo kun je dus ook een berg op, al zal het wat minder snel gaan.

Mijn berg word minder snel beklommen dan ik had gehoopt, maar dat maakt het voor mij niet minder mooi. Misschien juist wel mooier. Nu kan ik de tijd nemen om te genieten van het uitzicht. En man, wat ben ik blij en trots met mijn Joyride.
Vannacht was ik bezig met mijn hart en niet met mijn hoofd. Verkeerde beslissingen komen, bij mij althans, nooit voort uit het hart. Het is altijd het koppie waar het stormt. Net als in Nice vannacht. Als met alles in het leven kun je ervoor kiezen het kwaad te zien of je juist te focussen op het goede. Ik heb voor even mijn kop laten hangen, maar schuldgevoelens brengen me nergens, het voelt als een stuk touw om mijn nek en hoe meer ik groei, hoe strakker die zal zitten. Ik moet door.

Ik zit weer op de fiets en voel me gemotiveerd. Joyride 2.0, ik zal weer flink veel trainen en schrijven, en misschien tik ik het pas af bij versie 14.0.

Wie weet.

Geef een reactie