Tijdrit Almere.

 

 

Er werd regen beloofd vandaag maar de vroege ochtend doet anders vermoeden. Ik reis met de trein en neem de fiets mee, want ik heb geen rijbewijs. Heimelijk treur ik er een beetje om dat ik vandaag niet meedoe met de tijdrit in Almere. Mijn fiets heeft onderhoud nodig en daarnaast voel ik me nog niet sterk genoeg. Hoe dichter we Almere naderen hoe mooier het weer wordt. Eigenlijk had ik me gewoon in moeten schrijven, competitieve ambities daargelaten, voor de ervaring. Er blijken er die dag meer te zijn die op normale racefietsjes deze tijdrit gebruiken als een trainingsrondje, maar achteraf ben ik toch blij dat ik niet meedeed. Fotografie is al jarenlang een hobby van me en ik ben enkele jaren sportfotograaf geweest. Wanneer ik thuiskom met goede foto’s, is het gevoel dat ik daarbij krijg met weinig te vergelijken.

 

imageimageimage

 

Het decor was gezet en het weer speelde een fantastische rol vandaag. Winderig als Almere altijd is, veranderde de lucht voortdurend. Van donkere gordijnen en koude druppels tot wolken als witte slagroompunten. Dit evenement staat bij de tijdrijders bekend als een uitstekend georganiseerd geheel. Iedereen is hier behulpzaam en vriendelijk. Er wordt in verschillende klassen gestart, ingedeeld op ondermeer leeftijd en geslacht.

 

image

 

 

image image

 

imageIk fiets de straat af waarlangs iedereen zijn auto heeft geparkeerd. De eerste die ik herken van foto’s en verhalen is Remco Grasman. Deze ijzervreter is een welbekende naam in dit wereldje en is niet zelden winnaar geweest van diverse tijdritten. Vorige week won hij nog een tijdrit over zeven kilometer met wattages waar je naar van wordt.  Hij is kleiner dan ik dacht, datzelfde geldt voor zijn fiets. Zijn lichaam lijkt uit niets anders te zijn opgebouwd dan pezige spieren. Hij staat droog en strak. Ik geef hem een hand en stel me voor. Terwijl ik hem help met het oppompen van zijn tube, slaat het noodlot toe. Psssssss… Lek. Het ventiel is kapot. Voor het eerst heeft Remco geen reserve onderdelen in de auto liggen en daar baalt hij gigantisch van. Hij overweegt zelfs onmiddelijk zijn startnummer in te leveren en terug naar huis te rijden. Ik stel hem voor de organisatie een oproep te laten doen voor een achterwiel. Even later bieden twee behulpzame renners een wiel aan, het ziet er goed uit. Helaas, het is een 10-speed en Remco rijd op 11. Dan stel ik voor mijn achterwiel te gebruiken. Ik waarschuw hem wel dat het versleten zooi is en toe aan vervanging. Beter iets dan niets, besluit hij. We draaien het wiel erop maar na 100 meter voelt Remco al dat hij doorschiet. Verkeerd materiaal. Het luistert heel nauw op topniveau. Ik vind het vervelend voor hem, geef hem een klop op de schouder en vervolg mijn weg. Geen Remco aan de start vandaag, de verdedigend kampioen van vorig jaar had al een pittige week achter de kiezen op persoonlijk vlak en hoopte flink van zich af te kunnen trappen in deze tijdrit.

 

Bij de start verzamelen de renners zich. Ik kijk om me heen en vergelijk hun kuiten met die van mij. In mijn hoofd zet ik ze weg als concurrent of veldvulling. ‘Die kan ik hebben, die niet, die wel, die niet’. Inmiddels zou ik beter moeten weten dan conclusies te trekken uit de omvang van kuiten. Hardheid kun je van buiten niet zien. Mentale hardheid al helemaal niet.

 

imageimageHet parcours blijkt een strakke asfaltweg te zijn. Een rondje van 21 of 40 km langs de windmolens. De lucht wordt donkerder wanneer ik rondloop om plaatjes te schieten van warmdraaiende coureurs.

 

Ineens zie ik dat Remco in zijn tijdritpak gehesen wordt. Hij kan het toch niet laten he! Hij heeft op het laatste moment een wiel kunnen regelen en zal zich moeten haasten om nog mee te kunnen doen. Stoer, het zou wat zijn als hij met dit wiel de 40 km weet te winnen.

 

 

 

 

 

 

imageEen andere bekende die ik opzoek is Johan Tijssen, destijds de eerste die ik interviewde voor mijn website. Hij loopt als één van de weinigen wél op kuiten die hardheid verraden. Ik zoek naar de groen zwarte kleuren van zijn hoofdsponsor maar realiseer me dan dat hij de trotse eigenaar is van het nationale rood-wit-blauw die hij vorig jaar ontving als Nederlands kampioen. image

 

Hij heeft enorme stappen gemaakt dit seizoen. Met behulp van nieuwe sponsoren en trainingsondersteuning van Guido Vroemen is hij gestransformeerd tot serieuze kanshebber voor de overwinning. Wel heeft hij koers in de benen zitten van de dag ervoor en is hij voorzichtig met voorspellingen doen. Ik meen mij te herinneren dat hij voor de start hoopte rond de 42/44 km per uur gemiddeld te gaan rijden . Hij zou uiteindelijk over de 47 gaan. Wat een klasbak!

 

image

 

Het is fijn om eindelijk eens te zien hoe zo’n evenement voor amateurs en masters eraan toe gaat. Ik kan er nu aan snuffelen en er wellicht later mijn voordeel mee doen. Wanneer fiets je bijvoorbeeld naar de start? Hoe lang wil je wachten en wanneer trek je je jasje uit? Wie spelt je rugnummer op en helpt je in je tijdritpak? Neem ik mijn Tacx mee de volgende keer?

 

imageimage
Plots zie ik een bekende kop voorbij fietsen. Ellen van Dijk, in zwart gekleed maar toch herken ik haar. De meesten zijn zich niet bewust dat het de drievoudig wereldkampioene tijdrijden is die zich aan komt melden bij de start. De renster van Boels Dolmans cycling heeft als enige uit het profpeleton deze dag aangegrepen als een mogelijkheid zichzelf te testen op vorm en scherpte. Na de race zoek ik haar op en blijkt ze goed benaderbaar en super vriendelijk te zijn. Ze is in haar eentje gekomen. Ze verteld me dat ze niet tevreden is met haar vorm. We kletsen wat en ik mag haar over mijn project vertellen. Daarnaast doe ik nog een kort interview met haar voor Joyride. We gaan later een keer zitten voor een echt interview. Toffe meid, ik wens haar veel succes.

 

image

 

De dag zit erop. Ik blijf niet hangen voor het podium, ik heb nog een lange reis voor de boeg en wil thuis meteen mijn foto’s bewerken. Ik kan niet wachten om te zien wat eruit komt. Ook de benen jeuken na zo’n dag. Dat is een goed teken. Laat iemand maar een keer foto’s van míj maken de volgende keer.

 

image

 

(Johan zou uiteindelijk met grote afstand van de rest winnen in zijn categorie op de 21 km. Remco werd met zijn gladde Tacx achterbandje onder natte omstandigheden toch nog tweede op de 40 km met een gemiddelde snelheid boven de 45)

Geef een reactie