Verhalen.

(Naast het filmpje heb ik toch maar een tekst uitgeschreven zodat ik een completer beeld kan schetsen over mijn huidige opvattingen over mijn werkwijze en hoe ik hoop verder te groeien met Joyride. Veel leesplezier)

 

 

Joyride draait om de doelen die ik mezelf stel en die ik continu aanpas aan de alsmaar veranderende omstandigheden. De afgelopen twee maanden worstelde ik met mijn fysieke gesteldheid. Ik heb daar geen woord over gerept. In eerste instantie omdat ik hoopte dat het vanzelf zou verdwijnen, bovendien wilde ik potentiële sponsoren niet afschrikken. Doordat ik mijn fysieke limiet heb opgezocht en erover ben gegaan liep ik een blessure op. Dat zorgde voor pijn, pijn op de fiets maar vooral ook pijn tijdens mijn werk als barman. Gevolg daarvan is dat ik een mentale limiet bereikte. Ik verloor de afgelopen weken het plezier in het fietsen en kwam vaak gesloopt thuis van mijn werk.

 

Deze situatie heeft er wel voor gezorgd dat ik anders ben gaan kijken naar mezelf. Het heeft mij nieuw inzicht gegeven in waar ik mee bezig wil zijn en waar Joyride voor zou moeten staan. Joyride is voor mij een platform om mezelf te ontwikkelen en creatief te uitten, maar ik ben er vooral achter dat het een hulpmiddel is geworden in mijn zoektocht naar geluk. Wat maakt mij gelukkig? En is de weg die ik voor mezelf heb uitgestippeld afgelopen jaar nog steeds de juiste?

 

Ik heb nooit zomaar aangenomen dat alles mij wel zal lukken, als ik het maar graag genoeg wil. Gelul vind ik dat. Tuurlijk, je kunt een heel eind komen en zeker, als je alles op alles zet ga je zeker mooie dingen bereiken. Maar het resultaat mag nooit het doel zijn, tenminste, voor mezelf is dat zo. De ‘als je het maar graag genoeg wilt’ filosofie is een prachtige benadering van het leven, maar je hebt nog steeds te maken met onveranderbare factoren. Je eigen lijf bijvoorbeeld. Je zult het er je hele leven mee moeten doen en het is maar afwachten hoe die reageert op de inspanningen die horen bij jouw persoonlijke doelstellingen. ik zal er bijvoorbeeld rekening  mee moeten houden dat ik door mijn werk vaak niet voor drie uur s’nachts op bed lig.

 

De afgelopen dagen heb ik geen trap verzet. Ik ga nu eerst op zoek naar balans, in mijn werk, mijn trainingen en mijn rust, maar ik wil bovenal het plezier in het fietsen terug.

 

Waar beter kun je op zoek gaan naar balans en rust dan in een mongoolse tent. De overnachting van vannacht werd mij geschonken door een vriendin die weet van Joyride en hoorde van mijn ingebouwde rust periode. Sowieso is het ongelofelijk hoeveel respons en interesse ik ontvang van mensen die mij enthousiast volgen. Te gek. Het was nog even speuren voordat ik de Jurt gevonden had. Ze had het niet overdreven, hij staat echt in the middel of nowhere in een bos. Het enige wat ik vannacht en vanmorgen hoorde waren de vogeltjes. Heerlijk. Geen internet, alleen maar boeken, vuur en het tikken van de regen op het tentdoek. Ik heb hier afgelopen avond dus lekker na kunnen denken over mijn huidige situatie en hoe wat ik ervan ga leren en hoe ik daar uit ga komen.

 

De afgelopen negen dagen dus niet op de fiets gezeten. Was het moeilijk voor mij? Nee. Naast het feit dat ik wel gewoon ben blijven sporten, vooral mijn bovenlijf trainen, heb ik nu eenmaal heel veel andere dingen die ik leuk vind om te doen. En doordat ik vijf dagen in de week aan het trainen was, zijn al die andere dingen zes maanden lang op de achtergrond gedrukt. De afgelopen dagen kwam ik erachter dat ik ze echt gemist heb. Ik ben als fotograaf naar een atletiek wedstrijd geweest. Ik ben bezig geweest met een ontwerp voor een omslag van een boek. Ik vind het heerlijk om op die manier bezig te zijn met mijn creativiteit en ik denk dat daar ook mijn grootste talent ligt. Op mijn werk ben ik weer wat relaxter geworden. Ik voelde de laatste maanden dat ik alles in het werk stelde om maar zo snel mogelijk klaar te zijn met mijn werk om zo vroeg mogelijk mijn bed in te kunnen duiken. Ik denk dat ik daardoor wat minder buigzaam en wat gehaast over ben gekomen bij anderen. Deze week heb ik echt weer leuke gesprekken gehad met gasten en heb ik mijn tijd genomen bij het sluiten.

 

Om te ontdekken wat je gelukkig maakt moet je lef hebben. Je moet soms dapper zijn om voor je eigen geluk te kiezen. Ik begin steeds beter te begrijpen wat mijn rol nu is en wat die zou moeten zijn. Ik begon Joyride met het idee dat mijn leven anders moest. Ik wilde stoppen met roken, gezonder leven en trainen voor het NK tijdrijden voor amateurs op 3 september. Dat allemaal omdat ik voel dat ik niet mijn volle potentieel benut en omdat ik nieuwsgierig ben wat er nog mogelijk is op mijn leeftijd binnen een jaar tijd.

 

Ik ben inmiddels bijna acht maanden verder en hoewel ik nog steeds even nieuwsgierig ben naar mijn eigen potentieel als hardrijder als voorheen, voel ik dat ik naast dat doel nog veel meer plezier haal uit het verzamelen en vertellen van jullie verhalen. Uit de interviews die ik afneem en stukken die ik schrijf. Het bezoeken van wedstrijden en het uitwerken van verslagen vind ik het allerleukste. En vannacht, in de Jurt, toen ik daarover nadacht, besefte ik ineens dat dat nooit anders is geweest. Het zit in mij. Het willen begrijpen hoe mensen denken. Het waarom en hoezo achterhalen. Die nieuwsgierigheid in de menselijke psyche heeft mij altijd gefascineerd.

Toen ik bijvoorbeeld op de kunstacademie grafisch ontwerpen studeerde, was ik vaker in de kantine van het conservatorium te vinden dan in een klaslokaal. Ik was toen al vaker drukker met het fotograferen van jazzbandjes dan met mijn huiswerk. Ik vond Jazz toen verschrikkelijk. Ik dacht dat die muziekstudenten allemaal depressieve lui waren die hun verdriet wegbliezen op trompetten en het wegdronken in café’s. Tegelijk was ik nieuwsgierig omdat ik ze niet begreep. En dus ben ik de zogenaamde Jammsessies gaan bezoeken in de stad. In die kroegen ben ik Jazz gaan waarderen en die muzikanten gaan begrijpen. Ik leende voor een paar weken een sax en probeerde er thuis wat noten uit te krijgen. Ik kreeg ook een paar drumlessen van een Duitse student. Los van het feit dat ik redelijk muzikaal ben, was het vooral mijn inlevingsvermogen en interesse die mij ertoe leidden die stappen te zetten.

 

Datzelfde gebeurde niet veel later met de vechtsport. Ik werd uitgenodigd door een man die ik destijds de miljonair noemde. Als hoofdsponsor van het gala had hij een tafeltje het dichtste bij de ring. Ik zag twee dames elkaar de koppen kapot trappen. Het bloed en zweet werd onze kant op geslagen. Ik wilde weten wat hen bezielde om daar in de ring te gaan staan. Tegelijk zag ik een fotograaf om de ring heen lopen en dacht, dat wil ik ook. Een dag later had ik mezelf een doel gesteld. Ik wilde begrijpen waarom mensen in een ring gaan staan om elkaar KO te schoppen en daarnaast wilde ik vechtsportfotograaf worden. Ik ben vrijwillig begonnen bij een website voor vechtsport en zat ieder weekend langs de touwen van de ring. Uiteindelijk heb ikdrie jaar lang gefotografeerd voor vechtsportbladen, ik trainde soms mee bij kickboksscholen in Nederland en maakte vrienden in dat wereldje. Ik vroeg ze de oren van hun hoofd en uiteindelijk ben ik een liefhebber geworden. Vooral met Fred Royers en Krista Fleming heb ik destijds een goede band opgebouwd. Fred is commentator voor Eurosport en één van de grondleggers van de Nederlandse stijl. Krista heb ik Europees kampioene zien worden in Engeland. Vooral dankzij hen heb ik ernaar leren kijken en door hun uitgedragen liefde voor de vechtsport ben ik het gaan waarderen.

Uiteindelijk ben ik natuurlijk geen Nederlands kampioen kickboksen geworden. Ook geen bekende jazzmuzikant. Ik begreep al vrij snel dat ik daarvoor niet uit het juiste hout gesneden ben.

Voor fietsen heb ik meer aanleg. Ik denk dat ik met de juiste training en de juiste balans nog een heel eind kan komen. Vanaf vandaag ga ik weer rustig opbouwen. Dit project verdient, net zoals bij de Jazz en de vechtsport, de tijd om te ontwikkelen. Ik heb die tijd nodig om jullie wielrenners te waarderen en te begrijpen. Om er goed over te kunnen schrijven. Ik begrijp steeds beter hoe veel het van je vraagt om heel erg goed te worden in iets. Het is alleen maar mooi dat het trainen mij zo zwaar valt want dat is een compliment naar jullie toe. Ik wil nog meer interviews afnemen en bijzondere sportpersoonlijkheden het hemd van hun lijf vragen, want ik ben oprecht geboeid door het wielrennen. Gefascineerd door de psyche van een atleet. Waar komt die drang naar het afzien vandaan? Waarom zakken we soms door het ijs, terwijl we zo sterk lijken. Hoe weerhoudt mentale kracht zich tot fysieke kracht.

Ik begin met erover te horen, vervolgens zoek ik het op, ik ondervraag, ik onderga het, ik voel het, dan komt het inzicht en het begrijpen en uiteindelijk het waarderen. Dat is wat mij gelukkig maakt.

Geef een reactie