Training.

 

Leuke spontane ontmoetingen zorgden er dit weekend voor dat ik een nieuwe stimulans vond. Hoe dichterbij de wedstrijd komt (3 september) hoe minder ik bezig ben met concurrenten en andere invloeden van buitenaf. Ik voel me steeds meer ontspannen en kan genieten van het Spartaanse trainen. De enige die mij kan verslaan ben ik, net zoals ik alleen van mezelf kan verliezen.
Ik heb nog steeds het idee dat ik veel meer kan bereiken met mijn training. Binnenkort zal ik hulp krijgen van een voormalig profrenner. We zullen eerst een test afleggen op een Wattbike om bepaalde waardes te gaan meten, want meten is weten zoals hij zelf zegt.

 

Daarnaast ben ik op zoek naar sponsoren. Hoewel ik hier zelden over schrijf, ben ik achter de schermen vrij druk met die zoektocht. Ik zoek een partner die samen met mij dit project wil aangaan. Een partner die mij tijdelijk kan voorzien van een tijdritfiets, zodat ik een maximaal resultaat kan behalen. Alle tips zijn welkom!

 

Leuke ontmoetingen dus. Gisteren trainde ik twee uurtjes op de Tacx en fietste daarna richting centrum voor een kop koffie. Onderweg liep ik langs gebouw 026 waar ik eerder al eens over schreef. Hier is het informatiepunt voor de Giro gevestigd en de fietsen achter de ramen lokken mij iedere keer weer even naar binnen. Er bleek een aantal sprekers te zijn uitgenodigd. Juist toen ik aanschoof deed oud-renner Bart Voskamp zijn verhaal. Fantastische verteller met natuurlijk een verhaal over zijn persoonlijke ervaringen met de Giro. Via de aankondiging kwam ik erachter dat Bart tweevoudig nationaal tijdritkampioen is geweest. Ik heb hem aangesproken en binnenkort gaan we zitten voor een interview.

 

image

 

Vandaag ging ik voor mijn training weer eens de straat op. Het plan was om rustig naar Nijmegen te fietsen om vervolgens de terugweg als een korte tijdrit in te delen. Amper 300 meter gefietst viel het me op hoeveel wielrenners er onderweg waren. Ach tuurlijk! De Giro Tourtocht. Vanuit drie Gelderse steden werd er vandaag gestart. Blijkbaar werden er gratis jasjes uitgedeeld, zeker 80% van wat ik tegenkwam was roze gekleurd.

 

Maar goed ik fiets dus eerst rustig naar Nijmegen. Woooeeesjjjjj, plots komt er een dame voorbij zoeven terwijl ik de Frostbrug op klim. En wat doe ik? Ik kwispel, ik vergeet mijn plannen, mijn strenge trainingsregime de deur uit. Als een Golden Retriever ga ik de bal achterna. Oh boy oh Boy, ze is snel. Ik ga achter haar zitten. Vandaag zit mijn tijdritstuurtje erop. Ik ga liggen en voel me koning. Terwijl zij ‘achter’ schreeuwt wanneer we een groep inhalen, lift ik mee. Ik herken de sponsoren op haar kleding en vermoedt dat ze profrenner is. Na een tijdje ga ik naast haar fietsen. ‘Fiets je mee met de Tourtocht’?, vraag ik haar. ‘Ik volg gewoon de bordjes, lekker makkelijk en tegelijk een goede training’, zegt ze. Ik weet niet meer precies hoe het gesprek verliep maar na een tijdje vraag ik naar haar naam.

 

image

 

Ze blijkt Vera Koedooder te zijn. Wanneer je wielrennen een beetje volgt zal bij het noemen van haar naam zeker een lampje gaan branden. De voormalig baanrenster rijdt voor het Parkhotel Valkenburg Cycling team en zegevierde gisteren nog in Hilvarenbeek. Waar ik laatst nog een toevallige ontmoeting had met Ellen van Dijk, die tevens een vriendin van haar is, fiets ik nu dus naast Vera. Grappig, wat is de wereld toch klein. Ik rijd intussen totaal de verkeerde kant op en vraag haar om een foto. Ze lacht me uit wanneer ze langs de kant hoort hoe diep ik naar adem aan het happen ben. Dat zijn helaas de nawee├źn van 14 jaar roken en daar ben ik niet zomaar vanaf. De komende drie weken is ze op hoogte stage in het buitenland maar daarna gaan we proberen een afspraak te maken voor een interview. Wederom valt het me op hoe benaderbaar en relaxed de dames uit het profpeleton zijn.

 

Morgen een nieuwe dag en een nieuwe training. Ik zal achter de brommer van Koen hangen die tot aan Wageningen als gangmaker zal fungeren. Een soort van Vera Koedooder zeg maar, maar dan met 50cc.

Geef een reactie