Voor mama en papa.

 

Sommige gedragspatronen van mezelf kunnen mij verbazen. Iedere keer wanneer ik mij op een nieuw terrein begeef, wordt me nieuw inzicht geschonken over wie ik ben.

 

image

Dat ik tijdrijden leuk vind, vind ik niet verwonderlijk. Ik ben een einzelgänger. Sporten in clubverband heeft mij nooit aangetrokken. Op een paar maanden volleybal en wat straatpartijtjes basketbal na. Bovendien schept sporten in clubverband verplichtingen en daar ben ik niet zo’n ster in. Ik verkoos het hardlopen boven een clubsport. Later werd dat fietsen vanwege een blessure.

In grote groepen functioneer ik niet, dat weet ik al heel lang van mezelf. Ik vind dat bijzonder omdat ik één van een vierling ben. Je zou toch denken dat wanneer je gewend bent vanaf je geboorte, en zelfs al daarvoor in de buik van je moeder,  je ruimte te delen met anderen, ik me prima zou moeten kunnen voortbewegen in groepen?! Nee dus. Of in ieder geval, ik kan mijn ei dan niet kwijt.
Ik functioneer prima in mijn eentje of één op één en alles lijkt daarop ingericht te zijn. Als fotograaf van sportevenementen bevond ik mij regelmatig op gigantische podia met duizenden mensen. Als een onzichtbare schim wurm ik mij door de mensenmassa. Ik zorg ervoor dat ik niet opval, observeer en schiet op het juiste moment de foto. Vooral op bruiloften kreeg ik daar vaak complimenten voor. Nu, voor Joyride, interview ik atleten. Dat vind ik geweldig om te doen. Één op één voel ik dat ik de diepte in kan met een gesprek.

 

image

 

Op mijn werk is het niet veel anders. Ik lijk een actief deelnemer aan de gezelligheid te zijn, maar achter de bar ben ik slechts verantwoordelijk voor een vlotte bediening. Ik zorg ervoor dat iedereen een verse schuimkraag op zijn bier heeft staan. Wanneer het buiten donkerder wordt, draai ik het licht van de lampen langzaam zachter, gelijk aan de ondergaande zon. Bij het schemeren van de maan gaan de kaarsjes aan en het volume van de muziek wat harder. Ik ben volkomen op mijn plek, vind het heerlijk om met jullie te praten. Tegelijkertijd besef ik me dat de bar die tussen jullie en mij zit, heel belangrijk is in deze setting. Aan tafel 1 hangt een meisje slingers op voor haar jarige broertje. Aan de bar krassen twee architecten de achterkanten van viltjes vol met architectonische ideeën. Ik zorg voor het plakband om de slingers mee op te hangen en vul de viltjes aan. Dat maakt me blij.

 

image

Afgelopen weekend waren mijn ouders veertig jaar getrouwd en werd dat gevierd in een zalencentrum in Schoonhoven. Als het ware een traditie is het de nacht ervoor weer extreem laat geworden op mijn werk en zit ik drie uur later volkomen vertieft bij mijn broer in de auto.

 

image

 

 

 

Op deze dag wordt van mij verlangt te functioneren in een groep. Bij mijn eigen familie is dat voor mij inmiddels geen probleem meer. Waar ik als puber niet wist hoe hard ik weg wilde om mijn eigen identiteit te ontdekken en vorm te geven, vind ik het nu juist steeds leuker worden om met familie te zijn. We leven steeds meer ons eigen leven en lopen de deur zeker niet plat bij elkaar, maar dat is allemaal oke. Als er ergens een groep mensen is waarbij ik het gevoel heb dat ik me vrij kan bewegen, dan is dat bij mijn familie. Het is mooi om te zien hoe wij allemaal moeite blijven doen om elkaar af en toe te zien. Mooi ook om te zien hoe mijn broers en zus allen op hun eigen manier hun kinderen opvoeden. Inmiddels zijn we met zestien mensen. Nederlandse, Turkse en Surinaamse komaf aan tafel. De afgehuurde ruimte is veel te groot voor ons en doet me denken aan de setting van een Jiskefet scène. Het levert bijzondere foto’s op. Ik mag observeren vandaag, spreek mijn familieleden om de beurt. Daarna springen mijn twee AWESOME neefjes en ik trampoline. We eten met z’n allen een buffettafel leeg en wrijven  over onze buiken. Later probeer ik me voor te stellen hoe het eruit zal zien wanneer je een makreel, tonijnsalade, en biefstuk combineert met chocolade mousse en dit aftopt met een mosterdsoepje.

 

image

 

Ik mag speechen aan tafel en vertel mijn ouders hoe onwijs trots wij op ze zijn. De basis is sterk en zal altijd sterk blijven. Mijn moeder had tranen van ontroering, bij mijn vader zag ik dat zelfs voor de eerste keer. Met de jaren wordt alles zachter. Milder. Behalve dan mijn liefde voor mijn familie, die wordt alsmaar sterker.

 

Dit weekend fiets ik niet. Rust is nu even belangrijk. Daarna weer langzaam opbouwen en opnieuw beginnen. Vanuit de basis, want die is sterk.

Geef een reactie