Wielerwonderland.

 

De Giro D’Italia is in Arnhem. Het is alsof Disneyland Parijs voor twee dagen in Sonsbeekpark wordt opgebouwd en de skyline van Arnhem twee dagen lang wordt bepaald door het sprookjeskasteel van Mickey Mouse. Of alsof er een Formule 1 straatrace door het centrum wordt gehouden. Ik voel me in wielerwonderland.

 

image

 

Ik weet van gekkigheid niet meer waar ik het moet zoeken. De gehele week zijn er evenementen georganiseerd rond de giro. Lezingen, film, tourtochten en verkooppunten. Ik zoek ze lang niet allemaal op. In de aanloop naar het weekend voel ik de spanning oplopen. Tijdens het trainen zie ik met regelmaat renners voorbij rijden uit het profpeleton. Ze verkennen het parcours. Afgelopen vrijdag begon het circus in Apeldoorn. Voor Joyride zou dit de belangrijkste dag moeten zijn. De tijdrit wordt hier verreden, maar juist omdat ik het zo graag wil zien, besluit ik thuis te blijven om het op tv te volgen. Tom Dumoulin wint en rijdt zaterdag in het roze. Wat een fantastisch begin van deze Gelderse Giro. En dan nog de weersomstandigheden die wij erbij kregen. Alsof je als organiserend land naast drie etappes een zonnetje kunt reserveren. Want zo snel als hij kwam, zo snel zal de zon weer vertrekken met het circus deze week.

 

Mijn doel voor dit weekend is om Fabian Cancellara bij de kraag te grijpen en een paar vragen te stellen. Fabian is één van s’werelds meest succesvolle tijdrijders ooit en rijdt bovendien zijn laatste seizoen, net als Arnhemmer Maarten Tjallingii. Tegenwoordig is zowat alles op internet te vinden en zo achterhaal ik vrij gemakkelijk dat het team van Trek het weekend in Hotel Bilderberg te Oosterbeek verblijft. Daar moet ik dus heen.

 

imageimage

Zaterdagavond fiets ik naar Oosterbeek. Niet alleen het team van Cancellara, maar ook Lotto Jumbo, BMC, FDJ en een klein Italiaans team waarvan ik de naam vergeten ben, hebben hun vrachtwagens om het Hotel geparkeerd. Over een half uurtje zal de etappe van vandaag een nieuwe winnaar kennen en zullen de renners deze kant opkomen. Terwijl ik de glimmende vrachtwagens bewonder, komt er een monteur van Trek aangewandeld. Hij ziet mij en trekt een kop waarmee hij duidelijk te kennen geeft wat hij van mijn aanwezigheid vindt. Perfect.. Een kleine sacherijnige Italiaan die nu al keihard probeert direct oogcontact te vermijden. Terwijl hij de reservefietsen buiten zet, vraag ik hem of de renners naar de vrachtwagen komen na de etappe of dat ze direct uit de bus doorgaan naar het Hotel. Ik krijg een onverstaanbaar zinnetje en hij haalt zijn schouders op. Hij is nu verandert in dat jongetje van de klas die nergens antwoord op heeft. Intussen bedenk ik mezelf wat ik hier in hemelsnaam doe. Waarom zou een renner na een etappe van 190 kilometer lang zin hebben om mij te woord te staan? Ik voel me er ineens super ongemakkelijk bij. Ik vind het heel erg leuk om interviews te doen op afspraak, maar oververmoeide renners lastig vallen is iets heel anders.

 

Één voor één stromen de materiaalwagens binnen. De fietsen van Trek laten het langst op zich wachten. In de tussentijd ben ik toch nog tot een gesprek gekomen met de norse monteur. Hij begint te ontdooien en verteld hoe zwaar zijn leven is. Veel weg van huis, iedere dag een ander bed enz.. Vandaag is hij verantwoordelijk voor het schoon maken van de fietsen. Twee andere monteurs bekommeren zich om het onderhoud. Het word me al snel duidelijk dat de karavaan uit één hechte familie bestaat. Monteurs en chauffeurs van verschillende teams dollen met elkaar en roepen in het Franse en Italiaans kreten naar elkaars hoofd. Meer dan eens wordt daarop weer gereageerd met een middelvinger. Ook de renners die inmiddels binnen komen, lijken een hechte band te hebben met deze mensen. ‘Aléz Tjallingii, had u de brommer weer eens aangezet vandaag?’, roept een Belgische monteur van FDJ. Maarten Tjallingii zat vandaag lang mee in een ontsnapping.

 

image

image

Inmiddels heb ik ook al een tijdje een jongetje achter me aanlopen die beweert het neefje van Kruiswijk te zijn. Hij wil vandaag met Demare en Cancellara op de foto. Een meneer naast mij verteld me dat hij de verzorger is van de zus van Bram Tankink. Ze schijnt ernstig beperkt te zijn. Vandaag hoopt hij Bram te ontmoeten en een fotootje met hem te maken. Wij zijn de enige drie die de moeite hebben genomen om hier te zijn.

Jos van Emden loopt voorbij. Die was ik eventjes vergeten. Ook hij kan fantastisch tijdrijden, zo bewees hij in Utrecht de afgelopen tour waar hij verassend vijfde werd. Ik hoor hem in zijn mobieltje zeggen dat hij ‘tenk’ over vijf minuten de kamersluitel komt brengen. Hij en Bram Tankink zijn slapies.  Jos is goed benaderbaar en wil best een paar vragen beantwoorden. Terwijl Hij antwoord begint te geven op de eerste vraag komt er een andere meneer van LottoJumbo naast me staan. Ik zie aan Jos dat het interview hiermee klaar is. Ik bedank Jos en kijk naar rechts.
‘Wie bent u?’, vraagt hij me.
‘Ik ben Cor’.
‘En waar is Cor van?’
‘Cor is van Joyride’.

 

image

 

Vervolgens vertel ik hem hierover en lijkt het antwoord hem gerust te stellen. Wel cool dat hij zijn renners op deze manier in bescherming neemt. Je zult maar net iets persoonlijks zeggen of woorden gebruiken die verkeerd geïnterpreteerd worden en dat vervolgens terug vinden in de krant van morgen.

‘Op wat voor fiets rijd je?’.
Ik roep dat ik nog geen tijdritfiets heb, terwijl hij de jongens achterna het hotel in loopt.
Later stuur ik hem een mailtje. Wellicht kan hij me verder helpen, de marketing en communications manager. ( helaas zal ik er later achter komen dat er geen geluid bij het interview is).

 

Later zie ik eindelijk de bus van team Trek arriveren. De deuren gaan open maar een tijdje gebeurt er niets. Dan komen de renners naar buiten. Cancellara steekt met zijn witte kop vel af tegen de rest. Man man wat ziet hij er uit. Herstellende van een buikgriep is wat ik van het nieuws vernam. Ik voel me nu écht opgelaten. Het is puur dat het stelletje dat naast me stond, hem om een foto vragen dat ik ook op hem afloop. Omdat er verder niemand meer is, voel ik me vrij om te vragen hoe het met hem gaat. He zegt me dat het wel eens beter is geweest. Ik krijg het niet over mijn hart om hem nog langer lastig te vallen. Verkeerde moment, verkeerde plek. Hij strompelt naar het Hotel, waarschijnlijk voor een warme douche. Ik spreek hem nog wel een keer, dat weet ik zeker.

 

image

 

De rest van het weekend gebruik ik om langs de route foto’s te maken en omdat ik naar verschillende plekken wil fietsen, grijp ik dat meteen aan als training. Maarten Tjallingii is voor velen dé man van het weekend. De Arnhemmer zit zowel zaterdag als zondag mee in de ontsnapping en zet Arnhem op zijn kop. Het was genieten!

 

 

image

image

 

Het is heel bijzonder om het profpeleton over de dijk te zien fietsen. Diezelfde dijk die ik twee keer in de week gebruik als training. Het is ook heel bijzonder om te zien wat zo’n sport als deze allemaal gedaan krijgt in het buitenland, in dit geval Nederland. Arnhem centrum is twee dagen autovrij. De hoofdader dient vandaag als finish voor een massasprint. Aan het einde van de dag hoor en lees ik gelukkig dat de Dutchies de sport hebben omarmt dit weekend. Dik 250.000 mensen stonden er iedere dag langs de kant.

 

image

 

image

image

 

Onvergetelijk. Ik zoek een stoeltje in het tuintje dat dit weekend omgedoopt is tot Parco Pantani. Ik haal een beker koffie bij een stel hemelsblauwe ogen en begin mijn belevingen van dit weekend om te zetten in tekst. Terwijl ik de dag probeer samen te vatten, hoor ik op de radio Maarten Ducrot hetzelfde doen. In een andere hoek van het park speelt een meisje gitaar en zingt. De vlagen tekst die met de wind mijn kant op worden gedragen voeren mijn gedachten terug naar 5 Mei. Over vrijheid gesproken. Twee minuten was ik toen stil maar ik voelde het niet. Maar vandaag vier ik het. Haast net zoveel politie was er op de been als met Koningsdag, maar vandaag vervelen ze zich. Het enige opstootje dat plaatsvond dit weekend was die tussen twee renners. Vijfhonderdduizend man gedroegen zich voorbeeldig. Ik hoor van buurtgenoten dat iedereen elkaar opzocht op straat en een biertje dronk met elkaar. Ik zag mensen op daken van kantoren staan.  Zelfs mijn vrienden die helemaal niets met wielrennen hebben, vonden het spannend en wilden weten hoe het spelletje werkt. Ik vind dat zo vet!

 

En toen was het af. Naar typisch hollands gebruik worden de slingers een paar uur na afloop alweer losgescheurd. Tijd om te rouwen krijgen we niet. Maar roze is na dit weekend wel mijn nieuwe lievelingskleur.

 

image

 

Geef een reactie